قهوه فقط یک نوشیدنی صبحگاهی نیست؛ نتیجهی زنجیرهای طولانی از تصمیمهاست که از ارتفاع مزرعه شروع میشود و به دمای آب در فنجان شما ختم میشود. دو گونهی اصلی قهوه در بازار جهانی، عربیکا و روبوستا، در همین نقطهی شروع از هم جدا میشوند.
دانههای عربیکا در ارتفاعات بالا و آبوهوای معتدل رشد میکنند و به همین دلیل اسیدیتهی روشنتر و طیف وسیعی از طعمهای میوهای، گلی و شکلاتی دارند. کافئین کمتر آنها باعث میشود تلخی کمتری تجربه کنید و پیچیدگی طعم بیشتر به چشم بیاید؛ به همین دلیل بیشتر قهوههای اسپشیالیتی از این گونه تهیه میشوند.
نقش رست در طعم نهایی
رست لایت، اسیدیته و نتهای میوهای دانه را حفظ میکند و برای دمآوریهای دستی مثل پورآور و کمکس مناسبتر است. رست مدیوم تعادلی میان شیرینی و تلخی ایجاد میکند و انتخاب رایج برای اسپرسوی روزمره است. رست دارک، روغن طبیعی دانه را به سطح میآورد و طعمی تلختر و دودیتر میسازد که در قهوه ترک و اسپرسوهای غلیظ کاربرد دارد.
روبوستا در ارتفاع پایینتر و آبوهوای گرمتر پرورش مییابد، مقاومت بیشتری دارد و کافئین آن تا ۵۰ درصد بیشتر از عربیکاست. طعم قویتر و کرمای غلیظتری که در اسپرسوهای ایتالیایی میبینید، معمولاً نتیجهی افزودن درصدی روبوستا به میکس است.
انتخاب روش دمآوری
برای قهوه دمی و پورآور، آسیاب متوسط تا درشت و آب کمی زیر نقطهی جوش (حدود ۹۲ تا ۹۶ درجه) بهترین نتیجه را میدهد. برای اسپرسو، آسیاب ریز و فشار یکنواخت اهمیت دارد، و برای قهوه ترک، آسیاب باید بهقدری نرم باشد که در فنجان تهنشین شود، نه اینکه حس شنی بدهد.
در نهایت، بهترین قهوه، قهوهای است که با ذائقهی شما هماهنگ باشد. توصیهی ما این است که با دانههای رستتازه شروع کنید، آب تازه و دمای مناسب استفاده کنید، و به مرور با میزان آسیاب و نسبت آب به قهوه بازی کنید تا فنجان ایدهآل خودتان را پیدا کنید.